KATTA BADR G’AZOTIDA MUSULMONLARGA ALLOHNING YORDAMI

Katta Badr g’azoti hijratning ikkinchi yilining Ramazon oyida sodir bo’lgan. Bu g’azot musulmonlarning Quraysh bilan to’qnashgan dastlabki hal qiluvchi urush bo’lgan edi.

Rahmat yomg’iri

Allox azza va jalla shu kecha shunday bir yomg’ir yogdirdiki, u mushriklarga katta balo bo’lib, (turgan joylari balchikka aylanib) ular o’rinlaridan kimirlay olmay qolishdi, musulmonlar uchun esa raxmat yomg’iri ularoq ulardan shaytonning vasvasalarini yuvib ketdi va yerni ular uchun yurishga qulay qilib qo’ydi, qumlar qotib, oyoqlar botib ketmaydigan bo’lib qoldi.

Musulmonlarning tunni o’tkazishi

SHundan so’ng Rasululloh sollallohu alayhi vasallam lashkar tayyorgarligini ko’zdan kechirdilar. Bo’lajak jang maydonida yurib, o’z qo’llari bilan ishora kilib: «Insha Alloh mana bu yer falonchining ertaga xalok bo’ladigan yeri, mana bu yer esa, falonchining xalok bo’ladigan o’rni», dedilar. So’ng Payg’ambar sollallohu alayhi vasallam tunni o’sha yerdagi bir daraxt tanasiga yuzlanib namoz o’kib o’tkazdilar. Musulmonlar xotirjam, ertangi kunga ishonch bilan, qalblari imonga to’lik holda tunni tongga uladilar, so’ngra Parvardigorlari bergan xushxabarga shohid bo’lish umidida yotib, uykuga ketdilar: «O’shanda xotirjam bo’lishingiz uchun sizlarni O’z tarafidan uyquga cho’mdirgan va poklab, sizlardan shayton vasvasasini ketkazish uchun, dillaringizni bir va qadamlaringizni mahkam qilish uchun ustingizga samodan suv yomg’ir yog’dirgan edi» (Anfol, 11).

Ushbu kecha hijratning ikkinchi yili Ramazon oyining o’n yettinchisi, juma kechasi edi. Rasulullox solallohu alayhi vasallamning Madinadan chiqishlari shu oyning sakkizinchi yoki o’n ikkinchi kuni bo’lgandi.

Farishtalarning tushishi

Rasululloh solallohu alayhi vasallam bir zum mudragandek holatga tushdilar, so’ng boshlarini ko’tarib: «Xushxabar, yo Abu Bakr, ana Jabroil ko’rindi, yelkalariga chang qo’ngan», dedilar. Ibn Ishoq rivoyatida: «Xushxabar, yo Abu Bakr, sizga Alloxning nusrati keldi. Mana, Jabroil otining tizginidan tutib turibdi, uning yelkalariga chang qo’ngan», - dedilar. 

 Rasululloh sollallohu alayhi vasallam sovut kiygan hollarida, «Yaqinda bu jamoat yengilib, ortlariga qarab kochib qolurlar!» (Qamar, 45) oyatini o’kiganlaricha chodir eshigidan shitob bilan chikib keldilar, bir xovuch mayda tosh-tuprok olib, Qurayshliklar tomonga yuzlanib: «Bu yuzlar rasvo bo’lsin», deb ularga qarata otib yubordilar. Bironta ham mushrik qolmay, yuz-ko’ziga, og’izlariga o’sha tosh-tuproqlar borib tegdi. Bu hakda Alloh taolo oyat nozil kildi: «(Ey Muhammad sollallohu alayhi vasallam, ularning yuziga qo’lingizdagi bir siqim toshchalarni) otgan paytingizda, siz otmadingiz, balki Alloh otdi» (Anfol, 17).

SHunday qilib, musulmonlarning sonlari kam bo’lishiga qaramay Allohning yordami bilan mushriklarni tor-mor etdilar.

 

 

Ko’kaldosh o’rta maxsus islom bilim yurti

4-kurs talabasi SHarofiddinov Ilyosbek